soulmates

Πάλι....

2008-08-18T11:57:00.003+02:00

Πάλι αυτό το κενό....

Πάλι αυτό το πλάκωμα...

Πάλι αυτό το γκρι...

Πάλι αυτό το κάτι που λέιπει...

Αυτό το κάτι που θα γέμιζε το κενό.... που θα κράταγε κλωστές χρώματιστες σε τόνους κόκκινους, μπλέ, κίτρινους και πράσινους και θα κεντούσε την ψυχή μου, τον ουρανό μου...

Καλή Χρονιά!!!!

2008-01-03T08:28:00.000+02:00

Καλή Χρονιά!!!!

Τις πιο θερμές ευχές μου για ένα έτος γεμάτο υγεία, δημιουργία, χαμόγελο και έρωτα!!!

Το μηδέν

2007-11-26T08:46:00.000+02:00

Το μηδέν

Το μηδέν θα κάνω κύκλο κι εκεί μέσα θα χορεύω
Κι ας μην ξέρω που πηγαίνω, κι ας μην ξέρω τι γυρεύω
Τη ζωή μου μηδενίζω, πάει να πει πως ξαναρχίζω
Τη ζωή μου μηδενίζω, πίσω δεν ξαναγυρίζω

Βάλαμε φωτιά στα φρένα, και μας έμεινε το γκάζι
Με ταχύτητες μεγάλες μοναχά η γη αλλάζει
Έτσι μόνο η γη αλλάζει
Με ταχύτητες μεγάλες βάλαμε φωτιά στα φρένα
και μας έμεινε το γκάζι

Στάχτη γίνανε τα πάντα, κάηκε το παρελθόν μου
Όλη μου η περιουσία στην καρδιά και στο μυαλό μου

Τη ζωή μου μηδενίζω...

Βάλαμε φωτιά στα φρένα...

Αρβανιτάκη Ελευθερία

Μουσική/Στίχοι: Μικρούτσικος Θάνος/Λαζόπουλος Λάκης

Πότε θα βρέξει??

2007-09-10T07:46:00.000+02:00

Πότε θα βρέξει??

Να μυρίσει αυτή η μυρωδιά, η τόσο αγαπημένη.

Πότε θα βρέξει??

Να τα ξεπλύνει όλα.

Πότε θα βρέξει??

Να βγώ να περπατήσω στην βροχή.

Πότε θα βρέξει??

Να σε θυμηθώ άλλη μια φορά.

Πότε θα βρέξει??

Ο ήχος της βροχής να μου κάνει παρέα.

Πότε θα βρέξει?

Να γίνω σταγόνα να ρθώ κοντά σου.

Και τώρα ???? Τι???

2007-08-30T06:57:00.000+02:00

Και τώρα???

Τι???

Αποκαϊδια, κάρβουνο, στάχτη.

Μεγάλα λόγια, υποσχέσεις που θα σβήσουν με το πέρασμα του χρόνου.

Πληγωμένες ματιές, γκρίζες ψυχές.

Και πόνος γι αυτά που χάθηκαν, όνειρα, ελπίδες, ζωές.

Τίποτα δεν θα είναι πλέον το ίδιο!!!

Κανείς δεν θα δώσει απαντήσεις.

Κανείς δεν θα τιμωρηθεί.

Μία σπίθα φούντωσε και έγινε φωτιά, αλλά δεν ήταν αυτή της χαράς, της δημιουργίας, του πάθους, ήταν της καταστροφής, της αδικίας, του πόνου, του θανάτου.

Πονώ και θλίβομαι που μυαλό και χέρι ανθρώπινο κατέστρεψε, διάλυσε, μαύρισε τόση ομορφία.

Ελπίζω και ονειρεύομαι να βρούμε την δύναμη να προχωρήσουμε μπροστά, να μην ξεχάσουμε και με οδηγό τις θυμισές μας, να φτιάξουμε ένα καλύτερο αύριο για την πατρίδα μας.

ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

Όμορφη και παράξενη πατρίδα
ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά
στήνει στην γη καράβι κήπο στα νερά
κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται
μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται

Όμορφη και παράξενη πατρίδα
ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Κάνει να πάρει πέτρα την επαρατά
κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα
μπαίνει σ' ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς
ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύρρανους

Όμορφη και παράξενη πατρίδα
ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης

...---... S.O.S!!!!!

2007-08-27T07:51:00.000+02:00

ΝΤΡΟΠΗ!!!!!

ΠΟΝΟΣ!!!!!

ΘΛΙΨΗ!!!!

ΟΡΓΗ!!!!

ΑΗΔΙΑ!!!!

ΜΙΣΟΣ!!!!

Η πατρίδα μου εκπέμπει S.O.S!!!

Την βιάζουν, την λεηλατούν!!!

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!!!!

Θα 'μαι κοντά σου όταν με θες...

2007-08-17T11:34:00.000+02:00

Ξύπνησα μες στον ύπνο μου κι άκουσα δυο φωνές
Η μία μου 'πε ξέχνα τη και πάψε πια να κλαις
Μα η άλλη ήταν η δικιά σου μέσα απ' του ύπνου, του εφιάλτη οι γραμμές
Μου 'λεγε αγάπη μου κοιμήσου

θα 'μαι κοντά σου όταν με θες

Τα χρόνια είν' αμέτρητα μα είν' η ζωή μικρή
Συνήθισα να σ' αγαπώ συνήθισες και συ

Μα είναι τα χρόνια ένα δοχείο ένα φτηνό ξενοδοχείο για δυο στιγμές
Για να χωράει κάπου ο πόνος τις νύχτες όταν μένω μόνος
Τις σιωπές μου να μετράω να σε θυμάμαι όταν πονάω να μου λες
Θα 'μαι κοντά σου όταν με θες

Το παραμύθι τελείωσε κι αρχίζει η ζωή
Αχ να 'ταν η αλήθεια σου σαν ψέμα αληθινή
Τι να την κάνω τη ζωή μου στο παραμύθι θα τη ρίξω να πνιγεί
Να παραμυθιαστεί η ψυχή μου να σε πιστέψει πάλι απ' την αρχή

Να σε πιστεύει όταν μ' αγγίζεις τις νύχτες όταν ψιθυρίζεις
Όταν λες θα 'μαι κοντά σου όταν με θες

"Θα 'μαι κοντά σου όταν με θες"
Ιωαννίδης Αλκίνοος
Μουσική/Στίχοι: Ιωαννίδης Αλκίνοος/Ιωαννίδης Αλκίνοος

Για σένα...

Ιούλιος 2005

"Για να χωράει κάπου ο πόνος τις νύχτες όταν μένω μόνος

Τις σιωπές μου να μετράω να σε θυμάμαι όταν πονάω να μου λες

Θα 'μαι κοντά σου όταν με θες..."

Όνειρο ήτανε.....

2007-08-02T11:02:00.001+02:00

Ο ουρανός ανάβει τα φώτα τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι
Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι
Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ
Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο κι απ' τ' όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό της να λέει όνειρο ήτανε όνειρο ήτανε
Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου
Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου
Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια μου κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ
Άδεια η ψυχή μου...

Όνειρο ήτανε
Ιωαννίδης Αλκίνοος
Μουσική/Στίχοι: Ιωαννίδης Αλκίνοος/Ιωαννίδης Αλκίνοος

Επιτέλους ήρθε......!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2007-07-27T10:19:00.001+02:00

Δεν έχω λόγια να περιγράψω το χθεσινό βράδυ!!!

Οι πόρτες άνοιξαν στο Ολυμπιακό Στάδιο, στις 18:00! Η παρέα μου και εγώ βρισκόμασταν στην αρένα.
Η συναυλία θα ξεκινούσε στις 21:00, αλλά ξεκίνησε γύρω στις 22:00, η αναμονή άξιζε!!!
Το θέαμα ήταν φαντασμαγορικό, υπήρχαν τεράστια videos walls, που πρόβαλαν animations, videos.
Το κέφι που είχε ο George Michael ήταν ανεπανάληπτο και το μετέδιδε στο πλήθος.
Ολόκληρο το στάδιο φώναζε το όνομα του στα Ελληνικά "Γιώργος....., Γιώργος..... , Γιώργος..... Γιώργος....., Γιώργος....."
Ξεσηκώθηκε ακόμα περισσότερο το πλήθος όταν είπε ότι χαίρεται που ακούει το όνομα του να προφέρεται σωστά!!!!
Ένα ολόκληρο στάδιο παραληρούσε, χόρευε τραγουδούσε "Faith", "Freedom", "Careless Whisper", "Father Figure" και άλλες επιτυχίες του.
Κάναμε ένα ταξίδι στον χρόνο, πίσω στην δεκαετία του '80, με οδηγό την φωνή του!
Μετά από 15 χρόνια απουσίας, είναι η πρώτη περιοδεία που πραγματοποίησε!
1.400.000 θεατές από 20 χώρες τον απόλαυσαν ζωντανά σε 31 συνολικά συναυλίες!

Χαρήκαμε μοναδικές, μαγικές μουσικές στιγμές!

George Michael - Faith

ΧΑΝΟΜΑΙ ΓΙΑΤΙ ΡΕΜΒΑΖΩ....

2007-07-25T09:57:00.000+02:00

Γυναίκες, γυναίκες, γυναίκες......

2007-07-06T09:20:00.000+02:00

Η γυναίκα που κλείνει τα μάτια της όταν φιλάει έναν άντρα, συνήθως προσπαθεί να θυμηθεί το όνομα του.

Evan Esar

Οι γυναίκες όταν είναι καλές είναι πολύ καλές, αλλά όταν είναι κακές είναι πολύ δημοφιλείς.

Max Miller

Οι γυναίκες μπορούν να συγχωρήσουν έναν άντρα που εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία, ποτέ όμως κάποιον που την έχασε.

Charles Maurice de Talleyrand

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του να είσαι γυναίκα, είναι ότι μπορείς να δείχνεις περισσότερο ηλίθια από ότι πραγματικά είσαι και κανείς να μην εκπλήσσεται.

Freya Stark

Το κρεβάτι είναι το πιο επικίνδυνο μέρος του κόσμου. Ενενήντα τοις εκατό των ανθρώπων πεθαίνουν εκεί.

Mark Twain

Ποτέ μην εμπιστεύεσαι τις γυναίκες που λένε την πραγματική τους ηλικία. Αφού μπορούν να πουν αυτό, μπορούν να πουν τα πάντα.

Oscar Wilde

Είχαμε μία υπέροχη στοματική επαφή. Εγώ της ζήτησα να κάνουμε έρωτα κι αυτή μου απάντησε όχι.

Woody Allen

Τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή είναι ή ανήθικα ή παράνομα ή παχαίνουν.

Alexander Woollcott

Πιστεύω ότι το σεξ μεταξύ δύο ανθρώπων είναι πολύ ωραίο πράγμα. Μεταξύ πέντε είναι φανταστικό.

Woody Allen

Πιστεύω πολύ στο γάμο. Έχω παντρευτεί ήδη τρεις φορές.

Joan Collins

Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο όπως η αφοσίωση μιας παντρεμένης γυναίκας. Κρίμα που κανένας σύζυγος δεν την έχει γνωρίσει.

Oscar Wilde

Ξέρεις τι σημαίνει να γυρίζεις σπίτι το βράδυ σε μία γυναίκα που σου προσφέρει αγάπη, ζεστασιά και τρυφερότητα; Σημαίνει ότι είσαι σε λάθος σπίτι.

Henny Youngman

Το μυστικό της επιτυχίας του γάμου μας είναι ότι βγαίνουμε και γλεντάμε δυο φορές την εβδομάδα. Η γυναίκα μου κάθε Τρίτη κι εγώ κάθε Παρασκευή.

Henny Youngman

Οι τρεις ηλικίες του γάμου: Στα είκοσι βλέπεις τηλεόραση μετά. Στα σαράντα βλέπεις τηλεόραση κατά την διάρκεια. Στα εξήντα βλέπεις μόνο τηλεόραση.

Betram Toy

Ο γάμος είναι το κόστος που πληρώνουν οι άνδρες για το σεξ και το σεξ είναι το κόστος που πληρώνουν οι γυναίκες για το γάμο.

Ανώνυμος

Οι καλύτεροι εραστές είναι οι σύζυγοι που απατούν τις γυναίκες τους.

Marilyn Monroe

Έχασα 120 κιλά σε μία μέρα. Με άφησε η γυναίκα μου.

Ανώνυμος

ΠΑΡΝΗΘΑ????

2007-07-03T11:48:00.000+02:00

Έλαβα το παρακάτω e-mail και νιώθω λύπη, οργή, αγανάκτηση, ντροπή....

Η ελληνική χλωρίδα περιλαμβάνει περίπου 6.000 είδη και υποείδη φυτών, από τα οποία περίπου 1.100 είναι ενδημικά, δηλαδή δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στη γη.
Είναι μοναδική στην Ευρώπη για τον πλούτο της, αλλά και για την μεγάλη αναλογία ενδημικών σε σχέση με την έκτασή της.
H Γερμανία, με έκταση σχεδόν τριπλάσια της Ελλάδας έχει 2.400 είδη και 6 ενδημικά..
H Αγγλία με διπλάσια έκταση έχει 2.300 είδη και 16 ενδημικά.

Η πανίδα της χώρας μας είναι η πλουσιότερη στην Ευρώπη, καθώς περιλαμβάνει πολύ μεγάλο αριθμό ζωικών ειδών σε σχέση με την γεωγραφική της έκταση.

Από τα ζώα που ζουν στην Πάρνηθα, 23 είδη πουλιών, 17 είδη θηλαστικών και 13 είδη ερπετών και αμφιβίων περιλαμβάνονται στα «Αυστηρά προστατευόμενα» είδη πανίδας της Σύμβασης της Βέρνης.
Επίσης, υπάρχουν 15 Απειλούμενα και 9 Τρωτά είδη, ενώ για τα πτηνά, έχουν παρατηρηθεί 10 είδη με σχετικά μικρή εξάπλωση στον κόσμο, που παρουσιάζουν όμως σημαντικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη και 1 είδος που απειλείται.
Σύμφωνα τέλος με την Οδηγία 92/43, πέντε είδη ερπετών και 7 είδη θηλαστικών της Πάρνηθας περιλαμβάνονται στο Παράρτημα ΙΙ αυτής.

Η πάρνηθα σήμερα....

Η Πάρνηθα κάποτε....

Πάμε θάλασσα?

2007-06-28T07:09:00.000+02:00

Πάμε θάλασσα?

" Αυτός και η Άλλη"

2007-05-24T12:58:00.000+02:00

Ήταν θυμώμενη μαζί του, με τον εαυτό της!

Εδώ και ένα δίωρο οδηγούσε το αυτοκίνητο της μέσα στην βροχή, χώρις να έχει συγκεκριμένο προορισμό, απλώς οδηγούσε μηχανικά, αλλά μέσα στο μυαλό της προβαλλόταν μια συγκεκριμένη ταινία

" Αυτός και η Άλλη".

Απο τον περασμένο Σεπτέμβριο ένιωθε οτι η σχέση τους δεν πήγαινε καλά, κάτι είχε αλλάξει, τα χάδια του, τα φιλιά του ήταν διαφορετικα, ακόμα και το βλέμμα του ήταν διαφορετικό, το μόνο που δεν είχε αλλάξει ήταν τα λόγια του, τα μεγάλα, που έλεγε πάντα με μια τεράστια άνεση. Στην αρχή της γνωριμίας τους ήταν δύσπιστη με όλα αυτά τα λόγια που της έλεγε, σιγά σιγά όμως τα πίστεψε, τον πίστεψε, παραδόθηκε! Πόσο λάθος έκανε!!!

Το "έφαγε" το παραμύθι της με λαιμαργία, δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς, ήταν πολύ καλός στην γυναικεία ψυχολογία, είχε κάνει διατριβή στις γυναίκες, ήξερε πολύ καλά πόσο ανασφαλείς και ματαιόδοξες είναι. Με μαεστρία μοναδική είχε κάνει πάρα πολλά γυναικεία κορμιά να ανατριχιάσουν στο άγγιγμα του, την αλμύρα του ιδρώτα του την είχαν γευτεί πολλά γυναικεία στόματα.

Και εκείνη νόμιζε ότι ήταν η ξεχωριστή, το τελευταίο λιμάνι του κορμιού του και της σκέψης του. Πόσο χαζή ήταν....

Το βλέμμα της καρφώθηκε στο φανάρι, που ήταν κόκκινο, το μυαλό της είχε κολλήσει στην σκηνή που είχε αντίκρυσει πριν από δύο ώρες, αυτός με μία άλλη στο κρεβάτι τους.

Πάτησε το γκάζι και έφυγε!

Ήθελε να φύγει μακριά όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, από όλα, από το παρελθόν της!

ΑπΕρΑνΤο ΚεΝο....

2007-05-09T14:21:00.000+02:00

Το απέραντο κενό νιώθω το τελευταίο διάστημα...

Δεν βρίσκω νόημα σε κάτι.

Δεν με γεμίζει τίποτα.

Δεν έχω όρεξη, ούτε ακόμα και να γράψω.

Τα περισσότερα βράδια πια, ξεχνά, να με επισκεφτεί και ο Μορφέας.

Ξαπλωμένη στο κρεβάτι και το βλέμμα μου κολλημένο στο ταβάνι και αυτό σιγά σιγά να βαραίνει, να γλιστρά και να είναι μια ανάσα πάνω από το σώμα μου, έτοιμο να με πλακώσει.

Και οι μέρες νύκτες κι αυτές σκοτεινές, υγρές, μουντές.

Κοιτώ, παρατηρώ, ανθρώπους, γνωστούς, φίλους, συγγενείς, εμένα.

Σκέφτομαι, προσπαθώ να βρώ το νόημα της ύπαρξης μας, αλλά πάλι τίποτα...

Το απέραντο κενό!

Ελπίζω να είναι μία περίοδος που θα περάσει γρήγορα!

"Να περνάω φάση!"

Έτσι δεν το λέμε??

Τώρα χαρίζω αγάπη....

2007-04-18T09:54:00.000+02:00

- Δεν ξέρω.... Εγώ νομίζω οτι πρέπει να χωρίσεις και απο τις δύο! Αφού δεν αγαπάς ούτε την μία ούτε την άλλη! Κοροιδεύεις και τον εαυτό σου και αυτές!

- Αφού είναι ευτυχισμένες! Δεν ξέρει ούτε η μία, ούτε η άλλη την υπαρξή της! Και όταν είμαι μαζί τους, παιρνάω καλά... Τους δίνω αυτά που θέλουν, κι ας μην τα νιώθω!

- Πώς γίνεται αυτό?

- Ποιό αυτό??

- Να μην αγαπάς, να μην είσαι ερωτευμένος, να είσαι παράλληλα με δύο γυναίκες και να δίνεις το κορμί σου, την ψυχή σου! Να προσποιείσαι.... Δεν μπορώ να το καταλάβω!!

- Ναι!!! Το κορμί μου, τους το δίνω! Ποιός σου είπε οτι δίνω την ψυχή μου, όμως?? Τους δίνω αυτά που θέλουν εκείνες, αυτά που τις κάνουν ευτυχισμένες!

- ....

- Είσαι στην γραμμή? Γιατί δεν μιλάς?

- Τι να πώ?? Εγώ θα ήμουν δυστυχισμένη, άν ήμουν στην θέση τους! Και πολύ περισσότερο στην δικιά σου!

- Μα σου είπα, γι αυτές είναι όλα τέλεια! Κι εγώ δέν θέλω να ερωτευτώ ξανά! Δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου! Μια φορά την πάτησα! Τώρα χαρίζω αγάπη.... Την αγάπη που θέλουν αυτές, όπως την θέλουν αυτές! Οταν αγαπάς αληθινά πηγάζουν απο μέσα σου όλα και τα προσφέρεις απλόχερα στον άλλον πριν στα ζητήσει και τις περισσότερες φορές δίνεις και πράγματα, τα οποία δεν τα χρειάζεται ο άλλος! Τώρα δίνω μόνο όσα θέλουν και χωρίς να τα αισθάνομαι πάντα! Είναι εύκολο! Μπορείς και εσύ να το κάνεις!

- Όχι δεν μπορώ! Για την ακρίβεια δεν θέλω! Θέλω να αγαπώ! Θέλω να ερωτεύομαι!

- Κι ο πόνος? Ο έρωτας, η αγάπη έχουν και πόνο! Θές να σου θυμίσω πόσο πόνεσες όταν χώρισες?

- Θυμάμαι! Ίσως να πονώ ακόμα κι όλας! Αλλά εγώ νιώθω!!!! Ενώ εσύ????

- Πρέπει να κλείσω, πέρασε η ώρα και έχω ραντεβού με την μικρή!

- Ok, αλλά σκέψου το! Νιώθεις? Είσαι ζωντανός? Ζείς?

- Καλά! Θα σκεφτώ! Τα λέμε!

- Γεία!

Τι πάθος

2007-04-11T15:22:00.000+02:00

Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου
Βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα τ' ουρανού
Βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα τ' ουρανού
Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου

Είν' η αθωότητα μου, είναι μέσα στη σιωπή
Σ' ένα θησαυρό κρυμμένο που γυρεύω μια ζωή
Μην τη ξόδεψα στα ζάρια μην τη πήρε το κρασί
Ίσως φταιει η βροχή που κλαιει με παράπονο κι οργή

Τι πάθος...

Χάνω την ισορροπία ο αέρας με τρυπά
Φταινε κι οι κραυγές των γλάρων σ' ένα γκρίζο ορίζοντα
Οι αποστάσεις με λυγίζουν δεν υπάρχει επιστροφή
Είν' η αθωότητά μου μέσα στην καταστροφή

Τι πάθος...

Θα 'ρθω ξανά απ' τα παλιά, σαν το πουλί απ' τον νοτιά
την πόρτα να χτυπήσω
θα 'ναι μια άνοιξη πικρή, όλα θ' ανοίγουνε στην γη
κι απ' την αρχή θ' αρχίσω
Θα 'ναι μια άνοιξη πικρή, όλα θ' ανοίγουνε στην γη
κι απ' την αρχή θ' αρχίσω

Μουσική/Στίχοι: Λάγιος Δημήτρης

Το πάθος και το λάθος σε ένα γράμμα αλλάζουν, αλλά και τα δύο αλλάζουν την ζωή μας!

Το πάθος μπορεί να είναι λάθος?

Και το λάθος να είναι πάθος?

Πάντως έμαθα με τον καιρό να αγαπώ και τα πάθη μου και τα λάθη μου!

Αυτά άλλωστε μας κάνουν πότε αγγέλους να μαστέ

και άλλοτε γήινοι!

Αλλά όλες τις φορές είμαστε εμείς!

Καλό Πάσχα!!

2007-04-04T15:40:00.000+02:00

Καλό Πάσχα και Καλή ανάσταση!

Και να δώσουμε πολλά-πολλά-πολλά φιλιά αγάπης

και πολλές-πολλές-πολλές αγκαλιές στους δικούς μας ανθρώπους και όχι μόνο!

Αααααααα!!! Και να μην φάμε και πολύ, με το μαλακό στο αρνάκι, με ρέγουλα!

Φλεγόμενες σκέψεις!

2007-03-26T15:35:00.000+02:00

Σκέψεις... Σκέψεις... Σκέψεις...

P A U S E ! ! ! ! ! !

ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ!!!

2007-03-22T15:26:00.000+02:00

Μετά από τόσα που άκουγα για την ταινία "300" αποφάσισα να την δω κι εγώ.

Τα σχόλια που άκουγα άνηκαν σε δύο κατηγορίες, ή ότι η ταινία ήταν εξαιρετική ή ότι ήταν χάλια. Ουδείς δεν είπε ότι την βρήκε αδιάφορη.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι η ταινία είναι πολύ ενδιαφέρουσα, παρόλο που είναι μεταφορά του comic του Frank Miller, και δεν είναι απόλυτα πιστή στην αρχαία Ελληνική ιστορία, βλέπουμε τον τρόπο ζωής και την αγωγή που λάμβαναν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες. Το ήθος, η ανδρεία και οι αξίες τους, για ελευθερία και αγάπη για την πατρίδα είναι συγκλονιστικές.

Στο παρελθόν είχα δει και τις ταινίες "Τροία" και "Μέγας Αλέξανδρος", αλλά με άφησαν αδιάφορη και σε ορισμένα σημεία τους δεν μου άρεσαν καθόλου.

Σε αντίθεση οι "300" με ενθουσίασαν με τα εφέ τους και με την φοβερή ψηφιακή τους επεξεργασία!

Είναι μια θεαματική αναπαράσταση της Μάχης των Θερμοπυλών και του αγώνα που έδωσαν οι 300 Σπαρτιάτες με τον βασιλιά τους Λεωνίδα και οι Θεσπιείς.

Αυτή η μάχη ήταν η αφορμή για να ενωθεί όλη η Ελλάδα ενάντια στους Πέρσες.

Παρόλο που έχουν περάσει 25 αιώνες από την ηρωική αυτοθυσία εκείνων των ανθρώπων, πιστεύω ότι ακόμα και σήμερα πρέπει να μας εμπνέει και να μας εμψυχώνει, να απαιτούμε και να αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο αύριο, όποιο και να είναι το τίμημα, ακόμα και η ίδια μας η ζωή!

Good morning Friends!

2007-03-16T08:00:00.000+02:00

If you want something you never had,

Do something you have never done.

Don't go the way life takes you,

Take the life the way you go.

And remember you are born to live

and not living because you are born.

Ένα απο τα πιό ωραία e-mails που έχω λάβει το τελευταίο διάστημα,

θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας,

γιατί είναι ωραίο να μοιράζεσαι σοφές κουβέντες,

αλλά ακόμα καλύτερο να τις εφαρμόζεις!

Καλειδοσκόπιο

2007-03-06T10:06:00.000+02:00

Είχα τηλεφώνημα από την Foulianna!!

5 λέξεις (όψη, πλανήτης, καλειδοσκόπιο, ανδρείκελο, περίγραμμα), χιλιάδες σκέψεις!

Η όψη του, ήταν χάλια!

Κοιτάχτηκε στον καθρέπτη το είδωλο που αντίκριζε δεν το γνώριζε.

Εστίασε το βλέμμα του, στα μάτια που τον κοίταζαν από την άλλη πλευρά,

στα μάτια που θύμιζαν έναν ξένο, ένα ον από άλλο πλανήτη.

Τίποτα δεν θύμιζε τον εαυτό του.

Το περίγραμμα των ματιών του, είχε αλλάξει σχήμα.

Είχε να κοιμηθεί δύο εικοσιτετράωρα!

Έπινε, κάπνιζε, έκλαιγε, έβριζε!

Έκοβε τις σάρκες της ψυχής του και λεπίδι είχε τα όνειρα που κάνανε!

Ο πόνος της απώλειας της, δυσβάσταχτος!

Έφυγε εκείνη...

Χωρίς να κοιτάξει πίσω της.

Χωρίς να σκεφτεί ότι τον σκοτώνει.

Το σώμα του λειτουργούσε μηχανικά, είχε γίνει ένα ανδρείκελο, χωρίς κτύπους καρδιάς.

Η καρδιά του είχε παγώσει όταν του είπε: "Τελειώσαμε!"

Έκλεισε τα μάτια του,

χιλιάδες χρώματα και σχήματα άρχισαν να στροβιλίζονται μέσα στο κεφάλι του, λες και κοίταζε μέσα από καλειδοσκόπιο.

Τα σχήματα και τα χρώματα πάγωσαν και δημιούργησαν μία λέξη,

ζήσε !!!

Τηλεφώνησα στους παρακάτω και του ψιθύρισα ΥΠΝΟΣ, ΦΑΚΕΛΟΣ, ΖΑΧΑΡΗ, ΣΤΙΛΕΤΟ, ΘΑΛΑΣΣΑ.

dawkinson , Melomenos , Tamara de Lempicka , Κατερίνα , Prince

ΑΓΓΕΛΙΑ

2007-02-28T10:54:00.000+02:00

Χαρίζονται φτερά,

σε άριστη κατάσταση,

σχεδόν αχρησιμοποίητα!

Παρούσα!!!!

2007-02-26T15:44:00.000+02:00

Απρογραμμάτιστα και απροειδοποίητα, την προπερασμένη Παρασκευή ζήτησα άδεια από την εργασία μου για μια εβδομάδα!
Δεν άντεχα άλλο, χρειαζόμουν διακοπές, λίγη ξεκούραση, να ξεφύγω από τα τετριμμένα.
Είχα πάει Βόρεια Ελλάδα, πέρασα από διάφορα πανέμορφα μέρη όπως Δράμα, Ξάνθη (καρναβάλι), Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη, Καβάλα.
Δεν είχα ξαναπάει Βόρεια... Μαγεύτηκα!!!
Πολύ ομορφιά!
Άλλοι ρυθμοί, άλλος αέρας!
Με προβλημάτισε το ερώτημα αν θα μπορούσα να μείνω σε μια μεγάλη επαρχιακή πόλη,
βλέπετε είμαι παιδί της πόλης για την ακρίβεια της τσιμεντούπολης, λέγε με Αθήνα.
Όσο λοιπόν ήμουν σε αυτές τις όμορφες πόλεις έλεγα στον εαυτό μου, άνετα θα μπορούσες να ζήσεις εδώ, για την ακρίβεια ζήλευα όλους αυτούς που ζούσαν εκεί!
Όταν επέστρεψα στην Αθήνα, την βρήκα πανέμορφη, ακόμα και το μποτιλιάρισμα μου άρεσε!
Μπέρδεμα μεγάλο...
Μήπως η λύση είναι 6 μήνες Αθήνα και τους υπόλοιπους tour στην όμορφη χώρα μας?
ή να το θέσω αλλιώς 6 μήνες στην βάση μας και τους υπόλοιπους με μια βαλίτσα στο χέρι?
Μια χαρά μου ακούγεται!!
Και ο εργοδότης μου θα ενθουσιαστεί σίγουρα!!! χαχαχαχα!!!
Τώρα θυμήθηκα την δουλεία, γύρισα στο γραφείο μου και με περίμενε μια στοίβα από χαρτούρα, αλλά που όρεξη για δουλεία μετά από μια βδομάδα χαλάρωσης?Προμηνύεται δύσκολη βδομάδα, και δύσκολος μήνας ο Μάρτης!

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ??? ΤΩΡΑ????

2007-02-16T12:30:00.000+02:00

Ο φίλος μου ο George ( http://blackredrose.blogspot.com/2007/02/blog-post_15.html ),

ζήτησε να αποκαλυφθώ...

Μου είναι πολύ δύσκολο να μιλώ για τον εαυτό μου, να λέω αυτά που νιώθω και σκέφτομαι...

Συνήθως τα κρατάω για μένα, τα κρύβω βαθιά μέσα μου...

Η δημιουργία του Blog έγινε για να δουλέψω αυτό το πράγμα, να εξωτερικέυω σκέψεις και συναισθήματα...

Σαν χαρακτήρας είμαι πολύ ειλικρινής, ίσως γι αυτό να προτιμώ να σιωπώ, διότι την ειλικρίνεια δεν την εκτιμούν όλοι...

Αγαπώ και χωρίς να με αγαπούν...

Μπορώ και ονειρεύομαι και με ανοιχτά τα μάτια...

Φοβάμαι το σκοτάδι...

Αγαπώ την θάλασσα...

Αγαπημένη συνήθεια να διαβάζω βιβλιά πίνωντας καφέ και καπνίζοντας, σε cafe δίπλα στην θάλασσα...

Λατρεύω τα σκυλιά...

Δεν έχω καθόλου υπομονή όταν είμαι σε "ουρές"...

Είμαι αθυρόστομη...

Σιχαίνομαι το ψέμμα...

Γελάω εύκολα...

Κλαίω ακόμα πιο εύκολα...

Βαριέμαι γρήγορα...

Καταπιάνομαι με διάφορα, αλλά τα εγκαταλείπω πολύ γρήγορα...

Είμαι πολυ πιστή στις φιλίες μου...

Στήνω στα ραντεβού...

Είμαι τεμπέλα...

Όταν θέλω κάτι, θα το κάνω...

Είμαι καλό "αφτί" (όχι μουσικό), μου εκμηστηρεύονται πράγματα...

Είμαι παράφωνη, αλλά αδιαφορώ και τραγουδώ...

Κοκκινίζουν τα μάγουλα μου, όταν ντρέπομαι...

Ιδρώνουν οι παλάμες μου...

Δεν μπορώ την ησυχία... Πάντα ακούω μουσική...

Υπάρχουν κι άλλα που θα μπορούσα να πώ για μένα αλλά δεν θέλω να σας κουράσω άλλο...

Αχ! Βρέ Γιώργο τι με έβαλες να κάνω....

Χα! Χα! Χα! Χα! Και τώρα η σειρά μου να διαλέξω...

Την σκυτάλη να την πάρει η Κατερίνα, ο Keim, ο Sadmanivo, η Foulianna, η dawkinson, ο prince, η argyrenia, ο melomenos και φυσικά η Παιδίσκη...

Για να μην πώ πως θέλω όλοι οι Blogφιλοί μου να αποκαλυφθούν...

Είμαι και περίεργη.... όπως καταλάβατε... χεχεχεχεχε!

Είναι εκεί...

2007-02-13T11:01:00.000+02:00

Την ώρα που βάζεις τα χέρια σου στα μάτια σου και τα κλείνεις...

Για να μην δεις...

Την ώρα που λές οτι ξέχασες...

Για να μην θυμάσαι...

Ένα θρόισμα του αέρα, σου φέρνει στα αφτιά ήχους που νόμιζες οτι ξέχασες...

Το χάδι του αέρα σου θυμίζει το άγγιγμα που νόμιζες οτι ξέχασες...

Εκείνη την ώρα καταλαβαίνεις πόσο μόνος είσαι...

Αλλά κοιτάζοντας βαθιά στην ψυχή σου καταλάβαίνεις...

Δεν είσαι μόνος...

Είναι εκεί...

Παιδιά, μεθάυριο Τσικνοπέμπτη- Καλό Τριώδιο!!!

2007-02-06T15:24:00.000+02:00

Στις 28 Φεβρουαρίου άνοιξε το Τριώδιο,
πλέον είμαστε στο μέσο της βδομάδας που ονομάζεται Κρεατινή, η εβδομάδα που μας πέρασε ονομάζεται Προφωνή και αυτή που θα έρθει ονομάζεται της Τυροφάγου.
Μεθαύριο έιναι η γνωστή σε όλους μας Τσικνοπέμπτη!!!
Την μέρα αυτή συνηθίζεται να τρώμε κρέας για να προετοιμάστουμε για την νηστεία της Σαρακοστής.
Ονομάζεται Τσικνοπέμπτη διότι το έθιμο λέει οτι το κρέας που θα φάμε πρέπει να τσικνιστεί, δηλαδή να ψηθεί καλά για να μυρίσει τσίκνα.
Την συγκεκριμένη μέρα, όσες φορές έχω βγεί σπανίως περνάω καλά..
Σε όποια ταβέρνα και να πάς θα γίνεται το αδιαχώρητο, θα έχουν στριμώξει ένα κάρο τραπεζάκια, ο ένας θα είναι πάνω στον άλλον...
Η εξυπηρέτηση θα είναι βραδείας κάυσεως, μέτα απο καμιά ώρα στην καλύτερη περίπτωση θα σου πάρουν παραγγελία και μετά απο κανα 2ωρο θα σου έρθει το φαγητό στο τραπέζι...
Όσο για το κρέας άν το κόψεις και πεταχτεί και λίγο αιματάκι μην γκρινιάξεις οτι το θές και ψημένο, αυτές είναι πολυτέλειες γιά άλλες μέρες....
Αφού φάς σαν κανίβαλος το ωμό κρέας και θα θές, βρέ αδερφέ να πίεις ένα κρασάκι και να πείς πέντε κουβέντες με την παρέα σου, θα αρχίσεις να νιώθεις βλέμματα πάνω σου, θα γίνονται ερωτήσεις από τα γκαρσόνια άν θα κάτσετε κι άλλο και αφού θα το χείς πιάσει το μήνυμα οτι είσαι ανεπιθύμητος και πρέπει να τους αδειάσεις την γωνιά για να κάτσει κάποια άλλη "τυχερή παρέα"... θα ζητήσεις τον λογαριασμό...
Τι τον ζήτησες????
Οι τιμές κάνουν "τρελές πτήσεις", άσε δε που θα σου έχουν χρεώσει και κανα μεζεδάκι που δεν θα έχεις παραγγείλει...
Και το βράδυ σπίτι σου ευχαριστημένος απο την τόσο όμορφη βραδία, θα αρχίσει να πονάει η κοιλιά σου και θα την βγάλεις την νύχτα σου στην καλύτερη περίπτωση αγκαλία με σόδες, στην χειρότερη??? θέλει και σκέψη??? με την λεκάνη... διότι εκείνη την ημέρα η ποιότητα του φαγητού ήταν ΑΑΑΑΑ ποιότητας...
Δεν νομίζω να με βρίσκετε υπερβολική.... αλλά σε γενικές γραμμές αυτό το concept παίζει την Τσικνοπέμπτη...
Εγώ φέτος πάντως έχω σκοπό να κάτσω σπίτι με φίλους, δεν θα τολμήσω να βγώ..
Είτε βγούμε είτε μείνουμε σπίτι ένα είναι σίγουρο οτι θα πάρουν φωτιά τα πιρούνια....
Να περάσουμε όλοι καλά με αγαπημένα πρόσωπα...
Να έχουμε καλό τριώδιο και να μην ξεχνάμε αυτό που είχε πει ο Καζαντζάκης: " ο άνθρωπος έχει πολλά προσωπεία, αλλά ένα πρόσωπο..."

I always loved you...

2007-01-29T10:47:00.000+02:00

Αγέρας θα φυσήξει και όλα θα τα παρασύρει...

Και άντε μέτα να θές να βάλλεις στη σειρά τα χαρτάκια τα κίτρινα...

Άσε δε, που μπορεί να χαθεί και κάποιο...

Χελιδόνι.

2007-01-24T10:19:00.000+02:00

Η κοπέλα τον κοίταξε στα μάτια και με ψιθυριστή φωνή τον ρώτησε:

- Θα έρθει η Άνοιξη?

Εκείνος γύρισε το βλέμμα του αλλού, μετά απο μια πάυση λίγων λεπτών της απάντησε:

- Θα έρθει...

Η κοπέλα χαμογέλασε...

Ήξερε ότι της έλεγε ψέμματα...

Κοίταξε τον ουρανό, ένα χελιδόνι πέταγε ανέμελο απο πάνω τους...

Ένα δάκρυ κύλησε απο τα μάτια της...

Λίγα δευτερόλεπτα...

2007-01-17T14:46:00.000+02:00

Ήρθες χθές βράδυ...
Με πήρες αγκαλιά...
Έσφιξες το σώμα μου πάνω σου...
Δεν ανταλλάξαμε λέξη...
Σιωπή...
Έκλεισα τα μάτια...
Μόλις τα άνοιξα... Είχες χαθεί...
Όνειρο ήταν...
Από αύτα που κρατάνε λίγα δευτερόλεπτα...
Αλλά που έχεις την αίσθηση οτί είναι αληθινά...

Βήμα..

2007-01-11T16:24:00.000+02:00

Παρακαλώ, ένα βήμα πιο εκεί...

Πατάς πάνω στα όνειρα μου...

Καλό Σαββατοκύριακο!!

2007-01-05T12:34:00.000+02:00

Ευτυχώς που είναι Παρασκευή!!!

Και έρχεται Σαββατοκύριακο!!!!!!!!!!!

Αυτό το Σ/Κ, δεν θέλω να κάνω τίποτα...

Θέλω να είμαι χουχουλιασμένη στα παπλωματάκια μου, να περιφέρομαι απο την κρεβατούνα μου, στον καναπέ και τούμπαλιν, αντε να κάνω και καμία βόλτα στο pc...

Δεν θέλω να δώ άνθρωπο, δεν θέλω να κουνήσω απο το σπίτι...

Ίσως να φταίει και το κρύωμα, που θέλω να ηρεμήσω...

Αυτός ο βήχας με έχει διαλύσει... Νιώθω τόσο εξαντλημένη...

Έχει αλλοιωθεί και η γεύση μου, όλα τα φαγητά τα βρίσκω άγευστα..

Η μυτούλα μου είναι βουλομένη και αναπνέω με δυσκολία, υποψιάζομαι οτι τα βράδια θα ρίχνω τρελό ροχαλητό....χαχαχαχαχα
Και αυτά τα δέκατα πυρετού έχουν κάνει τα κοκκαλάκια μου να πονάνε...

Άντε να αναρρώσω να κάνω και ένα τσιγάρο, να το ευχαριστηθώ...

Ελπίζω Δευτέρα να είμαι περδίκη...

Αύριο δεν είναι που φεύγουν τα καλικαντζαράκια??

Με τον Αγιασμό των υδάτων ξαναεπιστρέφουν στα έγκατα της γής για να ξεκινήσουν πάλι το πριόνισμα του δέντρου που στηρίζει την γη...

Τι τραβάνε και αυτά!!!!

Όλο τον χρόνο να πριονίζουν το δέντρο και τα Χριστούγεννα ανεβαίνουν στην γη για να διασκεδάσουν λίγο και μόλις επιστρέφουν να βλέπουν οτι ο κορμός είναι άθικτος...

Και δώσε πάλι πριόνισμα...

Καλό Σαββατοκύριακο!!!

Και Χρόνια πολλά και καλά σε όσους γιορτάζουν

το Σάββατο (Θεοφανείων) και την Κυριακή (Ιωάννου Προδρόμου)!!

Χαμογέλα.... Χαμόγελα... :)

2007-01-04T10:30:00.000+02:00

Διαβάζοντας το e-mail και το blog ενός αγαπημένου blog-φιλού μου, το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να του χαρίσω το παραπάνω τραγούδι... και να του πώ να χαμογελάσει!!!
Δεν λέω ξεκάθαρα ποιός είναι, διότι ίσως δεν θέλει...
Αυτός σίγουρα θα καταλάβει οτι είναι γι αυτόν το συγκεκριμένο post!

Αλλά ουσιαστικά άλλαξε κάτι?

2007-01-03T15:54:00.000+02:00

Σαν να χάθηκε όλη η χρυσόσκονη των γιορτινών ημερών...
Σαν να κατέβασε κάποιος τον γενικό και να έσβησαν τα φώτα, τα λαμπιόνια...
Σαν να εξαφανίστηκαν απο το ραβδί κάποιας κακής μάγισσας, όλα τα μελομακάρονα, οι κουραμπιέδες, οι Αγ. Βασίληδες, οι γιρλάντες, τα χριστουγεννιάτικα δέντρα.
Σαν να σώπασαν τα γέλια, οι φωνές, οι μουσικές...
Ένα ευχάριστο διάλειμμα ήταν...
Απλά για λίγες μέρες βάλαμε τα όμορφα μας ρούχα, τα φωτεινά μας χαμόγελα, ήπιαμε και φάγαμε και λίγο παραπάνω...
Βάλαμε και στην άκρη του μυαλού μας τις ένοιες και τα προβλήματα μας, για να φαινόμαστε πιο λαμπεροί...
Ανταλλάξαμε ευχές, δώρα και φιλιά αγάπης...
Αλλά ουσιαστικά άλλαξε κάτι?
Δεν νομίζω....
Μακάρι όλες αυτές οι ευχές που δώσαμε και πήραμε να γινόντουσαν πράξη...
Μακάρι....

(έχω τις μαύρες μου και σταματώ εδώ το post για να μην μαυρίσω κι εσάς...)

Καλή Χρονιά!!!!!!!

2006-12-29T13:40:00.000+02:00

Ένας χρόνος πέρασε...

Γι άλλους ήταν μια καλή χρονιά, γι άλλους τα πράγματα ήταν λίγο πιο δύσκολα...

Συνήθως αυτές τις μέρες οι περισσότεροι από μας κάνουμε έναν απολογισμό της χρονιάς...

Εγώ φέτος δεν θα μπώ σε αυτήν την διαδικασία... Είναι λίγο ψυχοφθόρα...

Ξέρω οτι έκανα πολλά λάθη... Ξέρω οτι υποσχέσεις που έδωσα στον εαυτό μου δεν τις τήρησα... Ξέρω οτι πλήγωσα ανθρώπους άθελα μου, αλλά και ηθελημένα άλλες φορές...

Αλλά ότι έγινε, έγινε για το 2006 καλώς ή κακώς...

Εύχομαι και ελπίζω το 2007 να είναι μια χρονιά καλή για όλους μας...

Το νέο έτος να μας φερθεί "καλά" και να του φερθούμε και εμείς "καλά"...

Απο τα βάθυ της καρδιάς μου Καλή Χρονιά να έχουμε όλοι μας και οτι επιθυμούμε να μας το φέρει το νέο έτος απλόχερα...

Χρόνια Πολλά και Καλά σε όλους!!!

2006-12-27T17:24:00.000+02:00

Φίλοι μου,
αυτές τις μέρες δεν είχα την δυνατότητα να μπαίνω internet, οπότε δεν μπορούσα να διαβάσω τα blogs μας...
Αλλά το μυαλό μου, οι σκέψεις μου τριγυρνάγανε σε σας...
Μου έχετε γίνει συνήθεια... Γλυκιά συνήθεια...
Ελπίζω να περάσατε όμορφα...
Και αυτά τα Χριστούγεννα να σας άφησαν γλυκές αναμνήσεις...
Και αν κάποιοι δεν πέρασαν τόσο όμορφα όσο ελπίζανε...
'Αν νιώθανε μόνοι...
Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου να ήταν τα τελευταία Χριστούγεννα που ένιωθαν έτσι...
Και τα επόμενα Χριστούγεννα να έχουν πολύ αγάπη και χαρά στις καρδιές τους!!
Μου λείψατε πολύ-πολύ.....
Χρόνια Πολλά και Καλά σε όλους!!!

Kαλά Χριστούγεννα..

2006-12-22T09:56:00.000+02:00

Kαλά Χριστούγεννα σε όλους σας!

Να περάσετε πολύ-πολύ όμορφα με τα αγαπημένα σας πρόσωπα!

Για τον shade!!!

2006-12-21T09:56:00.000+02:00

Το πρώτο τραγούδι που ανεβάζω στο blog, το χαρίζω στον Shade!!
Διότι χάρη στις αναλυτικές του οδηγίες κατάφερα να ανεβάσω τραγούδι!!
Ελπίζω να σου αρέσει...
Είναι απο τα αγαπημένα μου!!!
Σε ευχαριστώ!

Απόψε σιωπηλοί

2006-12-19T15:37:00.000+02:00

Απόψε σιωπηλοί

Απόψε είμαστε κι οι δυο μας σιωπηλοί
Ακόμα και οι λέξεις φοβήθηκαν τα χείλη
Το ξέρω θα μου δώσεις ένα φιλί
Και θα μου πεις να μείνουμε δυο φίλοι

Δεν θέλω να ‘μαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί
θέλω να μη θυμάμαι
Κι ούτε να ξέρω που θα πας και ποια θα είν' αυτή
θέλω ένα όνειρο μονάχα να ‘ναι
Κι όταν ξυπνήσω το πρωί να είσαι εκεί
Για να μου πεις να μην φοβάμαι

Δωσ' μου λοιπόν το τελευταίο μας φιλί
Και ας καπνίσουμε μαζί κι ένα τσιγάρο
Και φύγε μη γυρίσεις να με δεις
Δεν θέλω να με βλέπεις να πονάω..

Παπάζογλου Νίκος

Μουσική/Στίχοι: Αλαγιάννη Βάσω

Σσσσσσσσσσσσσσσσ!!!!!!!!!!!!!!

Άκου!!!!!

Ακόμα και η σιωπή έχει ήχο....

Ίσως τον πιο εκκωφαντικό....

Γλυκάκι ????

2006-12-13T10:35:00.000+02:00

Σήμερα κερνάω διαδικτυακή τούρτα.... Έχω γεννέθλια!!!

Είμαι κατά ένα χρόνο μεγαλύτερη και σοφότερη.... :P (λέμε τώρα..χιχιχι...)

Μπήκα στα πρώτα "...άντα"!!!

Άλλαξα δεκαετία...!!!

Πίο μικρή όταν άκουγα οτι κάποιος είναι τριάντα και άνω.. Τον θεωρούσα "μεγάλο"...

Αλλά τώρα ξέρω.... ;)

Δεν παίζει ρόλο η ηλικία, ένας αριθμός είναι άλλωστε, τίποτα άλλο....

Και με τους αριθμούς ασχολούνται οι Μαθηματικοί (διαφορικές εξισώσεις-ολοκληρώματα) και οι Γιατροί (τιμές σιδήρου-χοληστερόλης) ...

Αυτό που μετράει είναι πώς νιώθουμε και τι κουβαλάμε στην ψυχή μας...

Κι εγώ νιώθω οτι είμαι ένα μικρό ξανθό κοριτσάκι το πολύ 8 χρονών,

που ονειρεύεται ξωτικά, νεράιδες, βασιλόπουλα, ζαχαρόσπιτα και πολύ-πολύ αγάπη....

C:\>FORMAT

2006-12-11T12:56:00.000+02:00

Τα δάκτυλα μου χαιδεύουν το πληκτρολόγιο...

Το βλέμμα μου κολλάει στα πλήκτρα Delete, End, Backspace, Enter...

'Οχι- όχι... Το Enter σήμερα δεν θα το πατήσω...

Τόσο καιρό το πληκτρολογώ και όσο το πατάω τόσο με "πα(ε)τάς" ΕΣΥ...

Άν πληκρολογήσω Delete ή Backspace στην μνήμη (ΜΟΥ) έχεις αποθηκευτεί...

Το πλήκτρο End το βρίσκω ουτοπικό... Δεν έχουμε "γράψει" το τέλος...

Σήμερα Format θέλω να κάνω στην μνήμη μου, στον σκληρό μου δίσκο...

Να ξανασετάρω όλο το σύστημα από την αρχή...

Σάν να μην πέρασες ΠΟΤΕ απο την ζωή μου!!

Δουλειά ή δουλεία ????

2006-12-07T10:37:00.000+02:00

Έχω απίστευτη δουλειά και τρέξιμο γι αυτό έχω χάθει και σημειώνω απουσίες,

αλλά πιστεύω οτί ο πανικός θα κρατήσει μέχρι την άλλη βδομάδα

οπότε θα επιστρέψω δυναμικά!

Πολλές ευχές σε όσους γιόρταζαν ή θα γιορτάζουν!!!

Πολλά φιλιά!!!

Δεκέμβριος...!!!!!

2006-12-01T11:26:00.000+02:00

Καλό μήνα...

Καλό χειμώνα...

Μπήκαμε σε έναν πολύ αγαπημένο μου μήνα, για πολλούς λόγους...

1. Μου αρέσει ο χειμώνας, ώρα για χουχούλιασμα.

2. Μου αρέσει το πνεύμα των Χριστουγέννων, χαρούμενες φατσούλες παιδιών

(μικρά & μεγάλα παιδιά γελάνε)

3. Θα πάρουμε δώρα για αγαπημένα πρόσωπα, shopping time.

4. Έχω γεννέθλια αυτόν το μήνα, άλλος ένας χρόνος με συναισθήματα.

5. Μπορεί να ρίξει και καμιά νιφάδα, παιχνίδια στα χιόνια.

6. Έχει γεννέθλια η μανούλα μου, που την λατρεύω.

7. Η πόλη βάζει τα γιορτινά της, μουσικές, χρώμα, λαμπιόνια.

8. Έχω ωραιές αναμνήσεις απο αυτόν τον μήνα.

...και τέλος μπορεί και να επιστρέψεις Ελλάδα, για τις γιορτές...

Μέρες Αργίας....

2006-11-29T14:36:00.000+02:00

Ξέρω πως θα 'ρθει και δεν θα 'μαι όπως είμαι
να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου
μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου
εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι

Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει
δεν θα ρωτήσω αναιδώς που το κεντρί σου
γονιός δεν θα' ναι να μου πει "σήκω και ντύσου
καιρός να ζήσουμε παιδί μου ξημερώνει"!

Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου
κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη
θα 'ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει
όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου

Δεν θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει
δεν θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου
θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου

Διάφανα Κρίνα

Στίχοι και μουσική απίστευτη... (Αγαπημένα πάρα πολύ τα "Διάφανα Κρίνα")

Τίποτα δεν θα είναι όπως χθές...
Τίποτα δεν θα είναι όπως τώρα...

Τίποτα δεν θα είναι όπως αύριο...

Τίποτα...

Θα ήθελα να ήμουν βροχή...

2006-11-22T14:20:00.000+02:00

Θα ήθελα να ήμουν βροχή...

Καταιγίδα...

Από αυτές που ξεσπούν χωρίς να το περιμένεις...

Να ξεκινήσω ένα αργό και μακρύ ταξίδι πάνω στο κορμί σου...

Να γλυστρήσω σε κάθε εκατοστό του κορμιού σου...

Ανάθεμά σε...

2006-11-21T14:07:00.000+02:00

Σ’ έχω ώρες-ώρες μα το θεό
τόσο πολύ ανάγκη
πού τρέχουν απ’ τα μάτια μου
θάλασσες και πελάγη

Στείλε ένα γράμμα μια συλλαβή
αν έχεις τον θεό σου
πού κρέμομαι απ’ τα χείλη σου
κι είμαι στο έλεος σου

Ανάθεμά σε, δε με λυπάσαι
πού καίγομαι και λιώνω
πού μ’ έκανες και σ’ αγαπώ
και τώρα μαραζώνω

Κλειδώθηκαν οι σκέψεις μου
μες του μυαλού τα υπόγεια
αχ πόσα θέλω να σου πω
μα δεν υπάρχουν λόγια

Ανάθεμά σε, δε με λυπάσαι
πού καίγομαι και λιώνω
πού μ’ έκανες και σ’ αγαπώ
και τώρα μαραζώνω

πού μ’ έκανες και σ’ αγαπώ
και τώρα μαραζώνω...

Ανάθεμά σε
Θαλασσινός Παντελής
Μουσική/Στίχοι: Θαλασσινός Παντελής

Υπάρχουν ορισμένες στιγμές που νιώθω τόσο αδύναμη και τόσο μόνη, που θέλω να σου μιλήσω...

Μια τέτοια στιγμή είναι κι αυτή...

Αλλά θα σιωπήσω πάλι...

Έπαιξα.... Παρόλο που ήξερα οτι θα χάσω...

2006-11-17T13:21:00.000+02:00

Κάθισα απέναντι σου...

Μου είπες θα παίξουμε τίμια!

Σου έδωσα την τράπουλα... Σε άφησα να την ανακατέψεις, να κόψεις και να μοιράσεις τα φύλλα της!

Σε εμπιστευόμουν...

Στο μοίρασμα, με αδίκησες... Μου έδωσες πιο λίγα φύλλα... Κράτησες για σένα τα καλά τα φύλλα... Σε είδα να κρύβεις τα μπαλαντέρ....

Δεν μίλησα...

Έπαιξα.... Παρόλο που ήξερα οτι θα χάσω...

Δεν μου άφησες καμία ελπίδα... Κανένα περιθώριο.... Η μία σου νίκη διαδεχόταν την άλλη...

Άλλα συνέχιζα να παίζω ξεχνώντας οτι δεν παίζαμε ύπο ίσους όρους...

Δέν έπαιζα για την νίκη... Δέν ήταν αυτός ο σκοπός μου...

Πολλές φορές ο χαμένος είναι ο πιό κερδισμένος...

Χαιρόσουν με τις νίκες σου...

Αλλά τώρα έμαθες ότι ήξερα απο την αρχή οτι το παιχνίδι ήταν στημένο...

Μιά ολιά Ερωτόκριτος..

2006-11-14T15:52:00.000+02:00

ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑΝΥΚΤΑ

ΚΑΙ Ο ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΝΤΑΔΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΑΡΕΤΟΥΣΑΣ, ΛΕΓΟΝΤΑΣ:

Τ’ άκουσες, Αρετούσα μου, τα θλιβερά μαντάτα;

ο Kύρης σου μ' εξόρισε σ' τση ξενιτιάς τη στράτα;

Tέσσερεις μέρες μοναχάς μου 'δωκε ν' ανιμένω,

κι αποκεί να ξενιτευτώ, πολλά μακρά να πηαίνω.

Kαι πώς να σ' αποχωριστώ, και πώς να σου μακρύνω,

και πώς να ζήσω δίχως σου στο χωρισμόν εκείνο;

Eσίμωσε το τέλος μου, μάθεις το θες, Kερά μου,

στα ξένα πως μ' εθάψασι, κ' εκεί'ν' τα κόκκαλά μου.

Kατέχω το κι ο Kύρης σου γλήγορα σε παντρεύγει,

Pηγόπουλο, Aφεντόπουλο, σαν είσαι συ, γυρεύγει.

Kι ουδέ μπορείς ν' αντισταθείς, σα θέλουν οι Γονείς σου

νικούν την-ε τη γνώμη σου, κι αλλάσσει η όρεξή σου.

"Mιά χάρη, Aφέντρα, σου ζητώ, κ' εκείνη θέλω μόνο,

και μετά κείνη ολόχαρος τη ζήση μου τελειώνω.

Tην ώρα που αρραβωνιαστείς, να βαραναστενάξεις,

κι όντε σα νύφη στολιστείς, σαν παντρεμένη αλλάξεις,

ν' αναδακρυώσεις και να πεις· "Pωτόκριτε καημένε,

τά σου'ταξα λησμόνησα, τό'θελες πλιό δεν έναι.

"Kι όντε σ' Aγάπη αλλού γαμπρού θες δώσεις την εξά σου,

και νοικοκύρης να γενεί στα κάλλη τσ' ομορφιάς σου,

όντε με σπλάχνος σε φιλεί και σε περιλαμπάνει,

θυμήσου ενός οπού για σε εβάλθη ν' αποθάνει.

Θυμήσου πως μ' επλήγωσες, κ' έχω Θανάτου πόνον,

κι ουδέ ν' απλώσω μου'δωκες σκιάς το δακτύλιδι μόνον.

Kαι κάθε μήνα μιά φορά μέσα στην κάμερά σου,

λόγιασε τά'παθα για σε, να με πονεί η καρδιά σου.

Kαι πιάνε και τη σγουραφιάν (ζωγραφιά), που'βρες στ' αρμάρι μέσα,

και τα τραγούδια, που'λεγα, κι οπού πολλά σου αρέσα',

και διάβαζέ τα, θώρειε τα, κι αναθυμού κ' εμένα,

που μ' εξορίσανε ο-για σε πολλά μακρά στα ξένα.

Kι όντε σου πουν κι απόθανα, λυπήσου με και κλάψε,

και τα τραγούδια που'βγαλα, μες στη φωτιάν τα κάψε,

για να μην έχεις αφορμήν εις-ε καιρόν κιανένα,

πλιό σου να τ' αναθυμηθείς, μα να'ν' λησμονημένα.

Παρακαλώ, θυμού καλά, ό,τι σου λέγω τώρα,

κι ο-γλήγορα μισεύγω σου, κ' εβγαίνω από τη Xώρα.

Kι ας τάξω ο κακορίζικος, πως δε σ' είδα ποτέ μου,

μα ένα κερί-ν αφτούμενον εκράτουν, κ' ήσβησέ μου.

Mα όπου κι αν πάγω, όπου βρεθώ, και τον καιρόν που ζήσω,

τάσσω σου άλλη να μη δω, μουδέ ν' αναντρανίσω.

Kάλλιά'χω εσέ με Θάνατον, παρ' άλλη με ζωή μου,

για σένα εγεννήθηκε στον Kόσμον το κορμί μου.

Oι ομορφιές σου έτοιας λογής το φως μου ετριγυρίσαν,

κ' έτοιας λογής οι Eρωτιές εκεί σ' εσγουραφίσαν,

κ' εις όποιον τόπον κι α' σταθώ, τα μάτια όπου γυρίσου',

πράμα άλλο δεν μπορώ να δω παρά τη στόρησή σου.

Kι ας είσαι εις τούτο θαρρετή, πως όντεν αποθαίνω,

χαιρετισμό να μου' πεμπες την ώρα κείνη, γιαίνω."

Σκέψεις....

2006-11-13T16:22:00.000+02:00

04.00 ξημέρωμα Δευτέρας
Άνοιξα τα μάτια μου...
Το κεφάλι μου πόναγε...
Σκέψεις.... Σκέψεις.... Σκέψεις.... Σκέψεις.... Σκέψεις....
Όλα μα όλα τόσο μπερδεμένα...

Ταξιδεύουν σε σένα... Ταξιδεύουν με σένα...!!!

2006-11-10T10:44:00.000+02:00

Εκεί που πάω να συνηθίσω την απουσία, που πάω να πείσω τον εαυτό μου οτι ξέχασε, οτι όλα ήταν ένα όνειρο, οτι δεν υπήρξες ποτέ στην ζωή μου, οτι όλα ήταν ένα παιχνίδι της φαντασίας μου, οτί σε έχω βγάλει απο την ψυχή μου...

Εκεί που "καμαρώνω" οτι ξεγέλασα, κορόιδεψα τον εαυτό μου και είμαι πλέον δυνατή...

Εκεί που λέω τα κατάφερα!!!!

Αρκεί ένα τηλεφώνημα σου, όπως το χθεσινό, να τα ανατρέψει όλα, να τα ξυπνήσει όλα, να αναταράξει τις λίμνες του μυαλού μου, να φουρτουνιάσει την θάλασσα της ψυχής μου..

Με το που άκουσα την φωνή σου, η καρδιά μου ράγισε...

Δεν είχα να σου πώ πολλά... Ψέμματα!!!! Για την ακρίβεια είχα πολλά να σου πώ, να σου φωνάξω... Αλλά έμεινα βουβή, απλά κράταγα το ακουστικό και σε άκουγα να μου μιλάς για τα νέα σου... Στις ερωτήσεις σου απάνταγα μονολεκτικά... Κρυβόμουν πίσω απο τις λίγες λιτές λέξεις που μπορούσα να αρθρώσω, τις λέξεις που πραγματικά ήθελα να σου πώ τις κράταγα με τα δόντια μου για να μήν ξεφύγουν απο το στόμα μου...

Στο τέλος μου είπες: "δεν σε ακούω καλά, τι έχεις, συμβαίνει κάτι???"

Σου απάντησα: " Το κεφάλι μου πονάει..."

Αλλά εννοούσα οτι πόναγε η καρδιά μου...Είχε γίνει χίλια μικρά κομματάκια, που αιωρόντουσαν στο χώρο!!!

Άντε πάλι να μαζέψω τα κομμάτια μου... Αλλά κάθε φορά που τα μαζεύω όλο και κάποιο κομμάτι λείπει...

Ταξιδεύουν σε σένα... Ταξιδεύουν με σένα...!!!

Αδελφή ψυχή ???

2006-11-08T12:16:00.000+02:00

Το παρακάτω κείμενο το βρήκα στο internet, πριν αρκετά χρόνια, δεν θυμάμαι να πώ την πηγή, λυπάμαι και ζητώ συγνώμη, αφορμή να το θυμηθώ το κείμενο ήταν ο "good as you", οπότε έψαξα στα κιτάπια μου και σας το παραθέτω.

H έννοια της αδελφής ψυχής, με τα ατελή «μισά» που θα συμπληρωθούν από έναν άλλο άνθρωπο, προήλθε από τους Πλατωνικούς φιλοσόφους.
Στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα αναφέρεται και ο σχετικός μύθος που τον διηγείται ο Aριστοφάνης.
Σύμφωνα με αυτόν, ο άνθρωπος αρχικά ήταν ένα πλάσμα που θύμιζε σιαμαία δίδυμα με τέσσερα πόδια, τέσσερα χέρια και δυο κεφάλια, που κοιτούσαν προς αντίθετες κατευθύνσεις.
Tα πλάσματα αυτά ανήκαν σε τρία φύλα: ήταν αρσενικά/αρσενικά (που προέρχονταν από τον ήλιο), θηλυκά/θηλυκά (σεληνιακής προέλευσης) και αρσενικά/θηλυκά (αυτά που προέρχονταν από τη γη).
Ήταν πλάσματα που δεν γνώριζαν το σαρκικό έρωτα και αναπαράγονταν με γονιμοποίηση του εδάφους, ισχυρά και κυρίαρχα. Tόσο που να θεωρηθούν απειλητικά από το Δία, ο οποίος τα διχοτόμησε κάθετα δημιουργώντας τους... γνωστούς ανθρώπους.
Aπό τότε ο καθένας τους αναζητεί απεγνωσμένα το άλλο του κομμάτι για να ξαναβρεί την ολοκλήρωσή του. Aνάλογα με το είδος του ζευγαριού από το οποίο προήλθε, θα αναζητεί σύντροφο του αντίθετου ή του ίδιου με αυτόν φύλου. Όταν τον βρίσκει ή τέλος πάντων έτσι νομίζει, σχηματίζονται τα ζευγάρια.
Aυτή η διήγηση του Πλάτωνα έχει κάπως σατιρικό χαρακτήρα, όμως η μυθολογία της «αδελφής ψυχής» κάπου εκεί βασίζεται.
Στο ότι ο καθένας σε μια άλλη διάσταση ήταν ενωμένος με το άλλο του μισό και τώρα, πάνω στη γη, είναι αναγκασμένος να το ψάχνει.
Παίρνοντας όμως σάρκα και οστά οι ψυχές, ξέχασαν τις υψηλές αλήθειες και πρέπει να τις ξαναβρούν ζώντας δίκαια και καλλιεργώντας την ψυχή τους.
O έρωτας θα τις βοηθήσει σ’ αυτό, αλλά όχι ο έρωτας ο χυδαίος, ο βυθισμένος στα πάθη, αλλά εκείνος ο ευγενής, που εξυψώνει το πνεύμα.
Aν τα καταφέρουν, πεθαίνοντας θα επιστρέψει η κάθε ψυχή στο άστρο της.
Aν όχι, θα μετενσαρκωθούν σε κατώτερες μορφές ύπαρξης, σε ζώα.
Aν και τότε δεν πάψουν να κάνουν το κακό, θα παίρνουν όλο και πιο... δυσμενείς μεταθέσεις από σώμα σε σώμα.

Οτι πήρα, πήρα!!!!

2006-11-08T10:30:00.000+02:00

Οτι πήρα, πήρα από το παλιό blog μου!!!!
Αναφέρομαι στα κείμενα, που είχα εκεί...
Ελπίζω τους φίλους που είχα κάνει εκεί, να με επισκέπτονται και εδώ.... και να μην μου έχουν θυμώσει (αναφέρομαι σε δύο συγκεκριμένα άτομα, ξέρετε εσείς....)!!!!
Εγώ πάντως έχω αφήσει ανοικτεί την πόρτα... και τους περιμένω...

Πιστεύω οτί δεν παίζει ρόλο πόσα Km είναι μακριά το σώμα μας απο κάποιον, αλλά πόσο κοντά είναι οι ψυχές μας!!!

Ο χορός μιας σταγόνας…

2006-11-07T14:59:00.000+02:00

Από το παράθυρο κοιτάζω την βροχή…

Τα μάτια μου εστιάζουν στο τζάμι του παραθύρου…

Το βλέμμα μου αρχίζει να ακολουθεί τον αργό, νωχελικό χορό μιας σταγόνας πάνω στο τζάμι…

Κυλάει σιγά- σιγά, διαγράφει μια πορεία τυχαία, σε ορισμένα σημεία γλιστράει πιο γρήγορα, σε άλλα σημεία ενώνεται στιγμιαία με άλλες σταγόνες, γίνονται ένα, αλλά πάλι συνεχίζει την φθίνουσα πορεία της…

Μικραίνει… Χάνεται… Χάθηκε!!!

Αλλά πάνω στο τζάμι έχει αποτυπωθεί η πορεία της…

Έχουν μείνει τα χνάρια της…

Υγρές μικρές γραμμές…

Και αυτές, όμως με τις πρώτες ηλιαχτίδες θα εξαφανιστούν…

Ο χορός μιας σταγόνας…

Ο χορός μας!!!

(Σκέψεις που γίνανε λέξεις στις 31/10/2006)

Κρύβομαι… “Φτού ξελευτερία…”????

2006-11-07T14:46:00.000+02:00

Από τα αγαπημένα μου παιδικά παιχνίδια ήταν το κρυφτό….

Μου άρεσε να είμαι αυτός που κρύβεται και όχι αυτός που ψάχνει…

Έβρισκα την καλύτερη και ασφαλέστερη κρυψώνα για να μην με βρούν…

Η χαρά μου μεγάλη όταν δεν με ανακάλυπταν…

Έτρεχα με αγωνία και λαχτάρα, να φωνάξω “Φτού ξελευτερία…”
Έτσι και τώρα, κρύβομαι…

Αλλά, ξέρεις κάτι…???
Θέλω να με βρείς…
Δεν θέλω να ψιθυρίσω “Φτού ξελευτερία…”

(Σκέψεις που γίνανε στις 26/10/2006)

…σαν πολύτιμο θησαυρό…

2006-11-07T14:41:00.000+02:00

Είμαι εδώ… Και εσύ είσαι εδώ… Μαζί μου…
Και ας έχεις φύγει μακριά… Και ας μας χωρίζουν χιλιόμετρα απόστασης… Και ας έχεις ξεκινήσει καινούρια ταξίδια… Και ας ανακάλυψες νέους προορισμούς… Και ας χώρισαν οι δρόμοι μας…

Είσαι εδώ… Σε έχω κρύψει μέσα μου, σαν πολύτιμο θησαυρό… Έχω φυλάξει κάθε στιγμή μας σε κρυψώνα μυστική… Έρχομαι και σε συναντώ σε τόπο μυστικό… Και γελώ… Και σου γελώ… Και χορεύω… Και σου χορεύω… Φορώ μακρύ λευκό φόρεμα, τα μαλλιά μου λυτά και μπλεγμένα απο το θαλασσινό αεράκι… Μου πιάνεις το χέρι και τρέχουμε σαν μικρά παιδιά… Φεύγουμε… Ξεφεύγουμε… Από όλα… Είμαστε οι δυό μας… Εσύ και εγώ…

Χθές, αργά το βράδυ ξανάρθα στην κρυψώνα μου… Κράταγα το ασημένιο μου φτυάρι… Και έσκαβα μέσα στα σκοτάδια… Και συγχρόνως έγδερνα την ψυχή μου… Και μάτωνε… Σε ξέθαψα πάλι… Ήσουν εκεί και με περίμενες…. Με έκρυψες στην αγκαλιά σου… Με έσφιγγες… Μου σκούπιζες τα δάκρυα απο τα μάτια μου… Δεν μου μίλαγες… Μόνο τα μάυρα σου μάτια με κοίταζαν… Κι εγώ έκλαιγα… Σε αγκάλιασα σφικτά… Και άρχισες σιγά σιγά να εξαφανίζεσαι… Να χάνεσαι… Η αγκαλιά μου άδεια… Έμεινα μόνη μου… Ο χρόνος σταμάτησε…

Τελικά όταν τελειώνει κάτι, τι μένει??

2006-11-07T14:38:00.000+02:00

Τελικά όταν τελειώνει κάτι, τι μένει??
Οι αναμνήσεις θα έλεγε κάποιος, αλλά και αυτές με το πέρασμα του χρόνου ξεθωριάζουν… Και μερικές φορές σβήνονται… Αρκετές φορές προσπαθώ να φέρω πρόσωπα στο νου μου, χαρακτηριστικά προσώπου, αλλά δεν τα καταφέρνω… Δεν μπορώ να θυμηθώ το γέλιο τους, το δάκρυ τους… Ούτε τον ήχο της φωνής τους…
Ακόμα και γεγονότα και καταστάσεις που ζήσαμε πολλές φορές αναρωτιόμαστε αν όντως έχουν συμβεί και δεν είναι ένα παιχνίδι του νου… Ένα όνειρο…
Αυτα ίσως που δεν μπορεί να τα σβήσει εύκολα ο χρόνος είναι τα συναισθήματα… Το πώς ένιωσες και το πως νιώθεις για κάποιους ανθρώπους…. απεναντίας πολλές φορές ο χρόνος δυναμώνει και φουντώνει τα αισθήματα που είναι δυνατά, αληθινά και αξίζουν…
Οτι δεν αντέχει στο χρόνο, σβήνει,ξεχνιέται, θάβεται…
Ο χρόνος λοιπόν θα δείξει…. θα αποδείξει…

(Σκέψεις που γίνανε λέξεις στις 23/10/2006)

Σε ζητώ… Σε αναζητώ…

2006-11-07T14:34:00.000+02:00

Κρύψου!!!

(Σκέψεις που γίνανε λέξεις στις 20/10/2006)

Έρχεται καταιγίδα...

2006-11-07T14:29:00.000+02:00

Αχνιστός, ζεστός, διπλός ελληνικός καφές… Μυρίζει πανέμορφα… Μου αρέσει πολύ η μυρωδιά του καφέ…
Ανάβω ένα τσιγάρο…
Προσπαθώ να μην κάνω κανέναν θόρυβο… Κρατάω την ανάσα μου σε χαμηλούς ρυθμούς… Θέλω ησυχία… Να μην ακούω τίποτα… Μόνο την βροχή…
Όλη νύχτα έβρεχε… Δεν σταμάτησε λεπτό… Δεν σταμάτησα λεπτό να μην σε σκέφτομαι… Κάθε σταγόνα βροχής ένα ακόμα σ’ αγαπώ… Κάθε κεραυνός ένα ακόμα μου λείπεις… Κάθε βροντή ένα ακόμα που είσαι….
Βρέχει… Δυναμώνει…
Έρχεται καταιγίδα… Θα τα παρασύρει όλα… Θα τα ταξιδέψει όλα… μακριά… κοντά σου…

(Σκέψεις που γίνανε λέξεις στις 10/10/2006)

…ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

2006-11-07T14:25:00.000+02:00

Το ξέρω πώς όλα είναι ένα λάθος… Το ξέρεις και εσύ!!
Το βλέπω… Το νιώθω… Αδιέξοδο…
Παρόλα αυτά δεν με νοιάζει…
Από την πρώτη στιγμή που συναντήθηκαν τα μάτια μας, είπα θα το ζήσω ώς το τέλος…
Και το ζω…
Είμαι εδώ και περιμένω το “λίγο” σου, που είναι “πολύ” για μένα… Γίνεσαι η ανάσα μου… Αναπνέω…
Εγώ φταίω… το κατάλαβα!! Μου το παν τα μάτια σου..
Πρέπει, να αποφασίσω… Να ξεκαθαρίσω τα πράγματα…
Έχεις δίκιο… Το προσπαθώ… Ψάχνω να βρώ την δύναμη…

(Σκέψεις που γίνανε λέξεις στις 09/10/2006)

Βρέχει…

2006-11-07T14:17:00.000+02:00

Βρέχει…
Άκου τον ήχο της βροχής…. Κάτι λέει… Κάτι σου λέει….
Δεν μπορείς να ακούσεις?? Δεν μπορείς να καταλάβεις…
Αφουγκράσου… Νιώσε…
Βρέχει… Έξω… Άλλα και μέσα…
Έξω δυνατά…
Μέσα βουβά..

(Σκέψεις που γίνανε λέξεις στις 28/09/2006)

Και εγώ γέλαγα….

2006-11-07T14:11:00.000+02:00

Δεν ξέρω…. Δεν ξέρω… Δεν ξέρω…
Θέλω να φωνάξω…
Θέλω να ουρλιάξω….
Θέλω να σιωπήσω…
Θέλω να ξεχάσω…
Να τα σβήσω όλα…
Να σε σβήσω…
Να σε ξεριζώσω από την καρδιά μου…
Λόγια…Λόγια…Λόγια…
Έπαιξα καλά το θέατρο μου… Δεν κατάλαβες τίποτα… Νόμιζες ότι όλα ήταν, είναι καλά… Όλα χάλια ήταν, είναι… Και θα είναι…
Σε έβλεπα, σε άκουγα να μου εξιστορείς τις νέες “περιπέτειες” σου και το έπαιζα άνετη… Χαλαρή… Και η καρδιά μου σπάραζε… Την έγδερνες σιγά και αργά… Με κάθε σου λέξη, με κάθε σου χαμόγελο… Με κάθε βλέμμα σου στο κινητό σου… Με κάθε λάμψη του βλεμματος του όταν μιλούσες για εκείνη… Και εγώ γέλαγα…Και ας πονούσα….
Γέλαγα δυνατά… Αλλά έκλαιγα….
Εσύ γινόσουν όλο και πιο “φωτεινός” για εκείνη… Και εγώ όλο πιο “μαύρη” για σένα…
Ήθελα να κλείσω τα μάτια μου, να μην σε βλέπω…. Να μην βλέπω, ότι κάποια άλλη σε έκανε ευτυχισμένο.. Ήθελα να κλείσω τα αφτιά μου να μην σε ακούω, να μην ακούω τα λόγια αγάπης που της έλεγες… Την καρδιά σου, πού χτύπαγε για εκείνη…
Έσφιγγα τα δόντια μου, για να συνεχίσω τον ρόλο μου… Έλεγα στον εαυτό μου κράτα λίγο ακόμα… Μην το βάλεις στα πόδια… Και γέλαγα…
Σιωπή…. Εγώ δεν είχα να πω πολλά… Μόνο γέλαγα…
Με κοίταξες, μου γέλασες και μου πες ” Είσαι πολύ όμορφη, τα μάτια σου γυαλίζουν…Τα μαλλιά σου έχουν μακρύνει και έχουν ωραίο χρώμα..”
Ναι, είχα ομορφύνει…αλλά μέσα μου ήμουν άσχημη…Γριά… Με ασχήμυνες, με γέρασες…
Τα μάτια μου γυάλιζαν, όχι από χαρά…Αλλά από τα δάκρυα, πού ήθελαν να ξεχυθούν ορμητικά και να τα παρασύρουν όλα…
Τα μαλλιά μου είχαν γίνει φίδια δηλητηριώδη απο την πίκρα που ένιωθα μέσα μου…
Και εγώ γέλαγα….
Γύρω στην μία ώρα και κάτι άντεξα κοντά σου, ενώ παλιά παρακαλούσα να σταματούσε ο χρόνος όταν ήμασταν μαζί… Δεν μπορούσα να παίξω άλλο θέατρο… Η πρωταγωνίστρια είχε κουραστεί από την προσπάθεια να αποδώσει καλά τον ρόλο της… Η αυλαία έπρεπε να πέσει… Σου είπα ψέματα ότι βιάζομαι και πρέπει να φύγω…. Σε φίλησα, σε χαιρέτησα και μάτωσε η καρδιά μου…
Έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, οδηγούσα και τα μάτια μου ποτάμια είχαν γίνει… Και πνιγόμουν μέσα τους…. Έπνιγα μέσα τους όλα αυτά που ένιωθα για σένα…. Όλα αυτά που μου είχες πεί… Όλα αυτά που μου είχες υποσχεθεί… Όλα αυτά που μου είχες ορκιστεί…
Οι τελευταίες λέξεις σου, μέσα από ένα sms “Ήσουν κουκλάρα…”
Οι τελευταίες λέξεις μου, ψίθυροι ” Σε αγαπώ… και ας πονώ…”

(Σκέψεις που γίνανε λέξεις στις 26/09/2006)

Εσύ… κι εγώ…

2006-11-07T14:00:00.000+02:00

Εσύ στο "πού και πού", εγώ στο "πάντα"...
Εσύ στο “λίγο”, εγώ στο “πόλυ”...
Εσύ στο “κάπου”, εγώ στο “πουθενά”...
Εσύ στο “όχι”, εγώ στο “ναι”...
Εσύ στο “πιθανόν”, εγώ στο “βέβαια”...
Εσύ στο “μόνος”, εγώ στο “μαζί”...
Εσύ στο “μακριά”, εγώ στο “δίπλα”...
Εσύ στο “κάποτε”, εγώ στο “τώρα”...
Εσύ… κι εγώ…

(Σκέψεις που γίνανε λέξεις στις 20/09/2006)

Σημειώσατε δύο απουσίες κύριε Απουσιολόγε!!!!

2006-11-07T10:51:00.000+02:00

Απο τα μαθητικά τα χρόνια με ενοχλούσε που ο απουσιολόγος σημείωνε τις απουσίες και όχι τις παρουσίες…. Τελικά τι έχει μεγαλύτερη βαρύτητα η παρουσία ή απουσία??? Η απουσία μας κάνει να εκτιμούμε την παρουσία…. Είναι η φύση του ανθρώπου φτιαγμένη με τέτοια “συστατικά” (όπως εγωισμός, εγωκεντρισμός, κτητικότητα) που όταν έχει κάτι το θεωρεί δεδομένο… Και αυτό το κάτι μπορεί να είναι ένας άνθρωπος, μια σχέση, ένα χαμόγελο, η υγεία, η εργασία, το γέλιο, η διασκέδαση και τόσα πόλλα ακόμα… Αλλά τίποτα δεν είναι δεδομένο σε τούτη την ζωή.. Και εμείς το ξέχναμε και έρχεται η απουσία να μας το θυμίσει… Δύσκολο πράγμα η απουσία… Αλλά μαθαίνεις να την συνηθίζεις… Γιατί άλλο ένα “συστατικό” της φύσης του ανθρώπου είναι η προσαρμοστικότητα…. Όλοι μας έχουμε συνηθίσει σε απουσίες…. Έτσι και έγω συνήθισα στην απουσία πολλών πραγμάτων…. Συνήθισα και στην δικιά σου απουσία και ξέρεις κάτι τώρα απουσιάζω και εγώ από τα όνειρα μας… Σημειώσατε δύο απουσίες κύριε Απουσιολόγε!!!!

(Σκέψεις που γίνανε λέξεις στις 06/09/2006)

Αναμονή?? Προτιμώ την Προσμονή…

2006-11-07T10:32:00.000+02:00

Αναμονή, η (ουσ.): Περιμένω κάτι.
Προσμονή, η (ουσ.): Περιμένω κάτι με ελπίδα, ζωηρή προσδοκία.

Δύο λέξεις σχεδόν ίδιες????? Όχι!!!! Δεν είναι ίδιες… Έχουν τελείως διαφορετική σημασία και έννοια.

Η αναμονή σου τρώει την ψυχή, τα σωθικά…Περιμένεις σε “αναμμενα κάρβουνα”, κι απλά περιμένεις, δεν ελπίζεις…. Παρακουλουθείς σαν θεατής τις εξελίξεις… Εντάξει μπορεί και να έχεις και λίγη αγωνία αλλά μέχρι εκεί.. Περιμένεις…Περιμένεις…Απλά περιμένεις…Δεν ελπίζεις….. Θες να φωλιάσει, η ελπίδα μέσα σου, αλλά δεν γίνεται.. Είτε, εσύ ο ίδιος δεν την αφήνεις να μπει μέσα σου, έχεις επτασφράγιστει κλειστή την πόρτα της ψυχής σου, με πολλά λουκέτα κλειδωμένα και έχεις πετάξει τα κλειδιά, μακρυά, πολύ μακρυά, για να χαθούν μια για πάντα…. Δεν τα έχεις κρύψει, γιατί φοβάσαι οτι θα λυγίσεις σε καποια στιγμή αδυναμίας και θα πάρεις τα κλειδιά και θα ανοίξεις διάπλατα την πόρτα της ψυχής σου, για να φωλιάσει η ελπίδα και εσύ αυτό δεν το θές, δεν θές ποτέ να βρεθούν τα κλειδία … Είτε, οι άλλοι σου έχουν στερήσει την ελπίδα σου, με μια λέξη τους, με μια πράξη τους, με μια κίνηση τους….. Στην κλέψανε, ενώ ήταν δικιά σου, μόνο δικιά σου… γιατί??? τι τους ενοχλούσε να ελπίζεις??? ΩΩΩΩ, μα ναι!!! Το ξέχασες??? Τους αρέσει να ποδοπατούν τα όνειρα σου….να κλέβουν τις ελπίδες σου, γιάτι έτσι γεμίζουν το άδειο τους το είναι, νιώθουν δυνατόι, τρέφουν την δικιά τους ευτυχια απο την λύπη σου… Και εσύ απλά αναμένεις…

Προσμονή…. Τι γλυκιά λέξη!!!!! Περιμένεις και ελπίζεις… Ελπίζεις και περιμένεις…. Και όλα σου φαίνονται ωραία… Όλα γίνονται φωτεινά, λαμπερά γιατί ελπίζεις… Ο κόσμος σου γίνεται μαγικός… Όλοι χαμογελούν… Μέσα σου, βαθιά ξέρεις και δεν σε πειράζει και καθόλου, οτι αυτό που ελπίζεις μπορεί και να μην γίνει ποτέ…. αλλά είναι ωραίο να προσμένεις κάτι… να κάνεις όνειρα για κάτι.. Άλλωστε τα όνειρα δεν είναι αυτά που μας κρατούν ζωντανούς… Τα όνειρα και η ελπίδα οτι κάποτε θα γίνουν αληθινά…. οτι κάποτε θα ζήσεις το όνειρο σου… Και εσύ απλά προσμένεις….

Αναμονή?? Προτιμώ την προσμονή…. Αλλά υπάρχουν μέρες που χάνεται η ελπίδα.. κρύβεται σαν μικρό παιδί σε κρυψώνα μαγική και οσο και να ψάχνω δεν την βρίσκω…. Μέρες σαν και την σημερινή….

(Σκέψεις που γίνανε λέξεις στις 30/08/2006)

Φίλοι;;;;;

2006-11-07T10:23:00.000+02:00

’Ανοιξα τα μάτια μου το πρωί, τέντωσα το σώμα μου και προσπάθησα να βρώ δύναμη να σηκωθώ απο το κρεβάτι, αλλά το σώμα δεν μπορούσε να υπακούσει… βαρύ, σκέτο μολύβι… ήθελε να μείνει στο κρεβάτι…
‘Εμεινα ξαπλωμένη για κανά 10′ να κοιτώ το ταβάνι, το μυαλό άδειο, το απόλυτο κενό…
Η διάθεση μου χάλια, ένιωθα μία πίκρα, μία απογοήτευση…Αναρωτήθηκα γιάτι?
Και τότε το μυαλό άρχισε να λειτουργεί, να θυμάται…την χτεσινή μέρα…
Έιχαμε να μιλήσουμε 4 μέρες, ενώ εδώ και ένα χρόνο από όταν έφυγες για το εξωτερικό, δεν είχε περάσει μέρα να μην επικοινωνήσουμε, να μην γελάσουμε, να μην διαφωνήσουμε…
Και ναί, χθές μιλήσαμε για 2′ μέσα απο το διαδίκτυο… Είχες τις δικαιολογίες έτοιμες για όλες αυτές τις μέρες απουσίας, ήσουν απασχολημένος, πνιγόσουν, παρέδιδες την εργασία σου…και ήσουν και με την κοπέλα σου.. στο τέλος το ανέφερες, λές και ήταν μία ανούσια λεπτομέρεια..”Ξέρεις ήρθε να με επισκεπτεί, βρίσκεται συνέχεια μέσα στα πόδια μου… Δέν μπορώ ουτε e-mail να σου στείλω….”
Δικαιολογίες!!!!!
Εσύ δεν ήσουν πού είχες πεί ότι και να γίνει εμείς θα ‘μαστε μαζί… αφού δεν τολμάμαι να ‘μαστε εραστές, θα ‘μαστε φίλοι… κολλητοί.. χωρίς μυστικά.. αληθινοί… πού είναι η φιλία σου?
Ε, λοιπόν δεν είναι έτσι η φιλία!!!! Δεν εξαφανιζόμαστε γιατί εμφανίστηκε η γκόμενα!!!
Φίλοι δεν είμαστε? έτσι δεν είπαμε.. εκεί δεν καταλήξαμε, αφού δεν μπορώ και δεν μπορείς, δεν μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε, να ξεμπλέξουμε απο τα λάθη του παρελθόντος, θα αρκεστούμε στην φιλία!
Αλλά η φιλία θέλει δύο…όχι έναν!! Θέλει δύο που να δίνουν και να δίνονται.. και επειδή στην φιλία πρέπει να συγχωρούμε θα συγχωρήσω την απουσία σου!!
Αλλά τελικά μήπως δεν είμαστε φίλοι?
Αφού με κρύβεις και δεν με έχεις αναφέρει στον έρωτα σου, αφού δεν μπορείς να επικοινωνήσεις μαζι μου όταν είσαστε μαζι…
‘Αν ήσουν σίγουρος οτι θές να ‘μαστε μόνο φίλοι, δεν θα κρυβόσουν… άλλο θέλεις.. και νιώθεις ενοχές και τύψεις… για κείνη..για μένα..για σένα…
Η φιλία είναι αθώα, αγνή.. Εμείς όμως είμαστε αθώοι, αγνοί?

(Σκέψεις που γίνανε λέξεις στις 18/08/2006)

Τι να πάρω; Τι να αφήσω;

2006-11-06T13:22:00.000+02:00

Σκέφτομαι να μεταφέρω τα κείμενα μου απο το παλιό blog μου (http://soulmates.i-blog.gr/) εδώ, στην καινούρια μου κατοικία...
Η μεταφορά δεν θα είναι πλήρης... Θα μεταφέρω ορισμένα κείμενα...
Αλλά δεν ξέρω τι να πάρω; τι να αφήσω;
Μήπως να μην πάρω τίποτα;;;;

Μετακομίζω...

2006-11-03T15:46:00.000+02:00

Μετακομίζω....
Για την ακρίβεια μετακομίζω το blog μου...
Και όπως κάθε μετακόμιση.... Θέλει χρόνο...
Αλλά είναι καλό να ανανεωνόμαστε...